Het is open.
Goedenavond. Zoals gewoonlijk, zie je weer slaperig uit, Shiki.
Hier, stop dit in de vriezer.
Je moet je deur op slot doen. Je bent erg onvoorzichtig.
Dat heb ik je al gezegd.
En ik zei dat je kunt komen en gaan wanneer je wilt.
Dat doe ik liever niet.
Vandaag heb ik de aardbeien getest.
Is het gesmolten ?
Ik had koolzuursneeuw mee moeten nemen.
Ik houd niet van ijs.
Gezien de hitte van vandaag,
dacht ik dat je misschien iets koels zou willen hebben.
Het is niet erg origineel van me, maar het past bij je persoonlijkheid.
Wat ?
Aardbeien.
Het is van Häagen-Dazs.
Dat ijs van onlangs heb je niet gegeten.
Vind je dat aardbeien bij me passen ?
Je jas.
En de aardbei behoort tot de roosachtigen.
Vreemd, nietwaar ? We vinden aardbeien lekker, maar het zijn rozen.
- Het past bij je. - Ik eet het niet op.
THE GARDEN OF SINNERS - Op de grens van de leegte -
Origineel oeuvre : Kinoko Nasu
Oorspronkelijke personages : Takashi Takeuchi
Personagedesign : Tomonori Sudo - Takuroo Takahashi
Scenario : Masaki Hiramatsu (ufotable)
Artistieke directeur : Nobutaka Ike
Kleur : Emi chiba 3D : Shintaro Nakamura
Muziek : Yuki Kajiura
Geluidsdirecteur : Yoshikazu Iwanami
Producers : Masayuki Hariu - Hikaru Kondo
Atsuhiro Iwakami - Takashi Takeuchi
Supervisor : Katsushi Ota
Uitvoerend producent : Ryu Suzuki Controle : Ken'ichiro Kasahara
Productie : Hikaru Kondo
Realisatie : ufotable
Regisseur : Ei Aoki
ZICHT VANUIT DE HOOGTE
Vandaag rond 14.10 u., is een scholiere uit Tokyo
van het dak van de Fujo-toren n°4 gesprongen
en kort daarna overleden.
Dat is nu al de vierde zelfmoord van de Fujo-toren.
Ook deze keer werd er geen afscheidsbrief gevonden.
De politie probeert het traject van het meisje na te gaan
en onderzoekt of ze eventueel problemen had.
Hindert het je ?
Dat is het vierde slachtoffer.
Het gaat niet lang meer duren...
De mensen zullen het verband gaan zien.
Het verband ?
Ja. Of moet ik de overeenkomsten zeggen ?
Ze kwamen uit verschillende scholen en kenden elkaar niet.
Ze hadden geen persoonlijke problemen
en niemand weet waarom ze zelfmoord pleegden.
Als we die feiten in acht nemen, is het duidelijk dat het
om plotselinge zelfmoorden veroorzaakt door persoonlijke angst gaat.
Vandaar de afwezigheid van afscheidsbrieven
en de geringe aandacht van de politie.
- Afscheidsbrieven ? - Ja.
Als ze toch wilden sterven hoefden ze daar niemand mee te vervelen.
Je vindt het vreemd.
Is dat het ?
Als hen niets op deze wereld tegenhield,
hoefden ze niet zo'n spectaculaire dood te kiezen.
Geen afscheidsbrief achterlaten, betekent in stilte verdwijnen.
Een spectaculaire dood echter is op zich al een afscheidsbrief.
Maar die meisjes sprongen zonder ook maar iets te zeggen.
En dus ?
Ze wilden niet sterven.
Het is net alsof ze boodschappen gingen doen
en onderweg door een auto-ongeluk om het leven kwamen.
Dat zei Mikiya.
Zei hij dat ?
Maar hij voegde eraan toe dat je
geen boodschappen doet om opeens van een gebouw af te springen.
Verdorie...
Wanneer zal Mikiya zich weer bij ons voegen ?
Het gaat om de vijfde zelfmoord van de Fujo-toren.
Het meisje was een scholiere en net als bij de vorige gevallen,
vond men geen enkele afscheidsbrief.
Hoelang gaat dat nog duren ?
Er komen acht doden en daarna houdt het op.
Ik zag acht personen in de lucht zweven.
Ging je daarachter heen ?
Ja.
Interessant.
Waarom is die plek zo speciaal ?
Men bouwde de torens rond 1970 toen de welvaart steeg,
en ze werden het symbool van onze stad.
Hun uitzicht trok veel mensen aan,
maar een tijd geleden besloot men hen wegens verval te vernietigen.
De evacuatie van de bewoners werd onlangs pas beëindigd.
Dat was mijn vraag niet.
Hoe zal ik het zeggen... De tijd verloopt er vreemd.
De volgorde lijkt er verstoord.
De herinneringen, of beter gezegd volhardende beelden van levens
lijken er langzaam voorbij te gaan.
De beelden van die dode meisjes lopen achter op de werkelijkheid.
Er overleven alleen herinneringen.
Zolang je in de herinnering voortleeft, blijf je bestaan.
Net als de rook die aanhoudt als je het vuur dooft.
Zeg eens, Shiki, wat roept het uitzicht bovenop een gebouw bij je op ?
Welke impuls krijg je als je de wereld waarin je leeft ziet ?
Welke waarheid treft je, ook al wil je die verwerpen ?
Wat voel je bij dat zicht daarboven ?
Dat is "terughoudendheid".
Een zicht vanuit de hoogte is prachtig.
Zelfs een banaal landschap lijkt dan uitzonderlijk.
Maar een te groot gezichtsveld is vervormend,
het schept een afstand met de bekeken wereld.
Het is juist er van uit te gaan,
dat de wereld waarin je leeft die grote wereld is die je ziet
en niet die kleine ruimte waarin je woont,
maar je je leven in die grote wereld voorstellen is moeilijk.
Zo ontstaat er een conflict tussen je verstand en je gevoelservaring.
Eén van de twee zwicht en dat leidt tot verwarring.
En dan...
Het gezichtsveld wordt door de hersenen behandeld en niet door het oog.
Ons gezichtsveld hangt af van ons gezond verstand.
Mensen kunnen niet uit de doos komen waarin ze vastzitten.
Normaal niet tenminste...
We vernemen juist,
dat er weer iemand zelfmoord pleegde op de Fujo-toren.
Dat is de zesde.
Dus er komen er nog twee ?
- Bestaat er een verband ? - Met wat ?
Nergens mee.
Ze wilden niet sterven.
Het is net alsof ze boodschappen gingen doen
en onderweg door een auto-ongeluk gedood werden.
Verdorie...
Wanneer zal Mikiya zich weer
bij ons voegen ?
Kokuto !
Gaan we ?
Hij is altijd aan het dromen.
Hij beweegt nooit.
Daarom kan hij ook overal heen vliegen.
Ik wil dat hij me meeneemt.
Kun jij vliegen ?
Arm kind,
je begrijpt helemaal niks !
Ik zie het.
Ze had je goed te pakken.
Ze heeft je letterlijk je arm afgerukt.
Dat is jouw fout. Ik dacht dat hij steviger was.
Als het mijn fout is, is het niet erg.
Wat bedoel je ?
Niks.
Maar de zaak Fujino Asagami is nog maar een maand oud.
Wees wat voorzichtiger met je artificiële arm.
Met de volgende.
Z0 mag ik het horen.
Je weet het, Shiki,
als men zich de moeite doet, kan men poppen produceren
waarvan de artificiële delen heel reëel zijn.
Maar zonder ziel om ze te bewegen, zijn het
slechts lege hulzen.
Dat geldt ook voor het mensenlichaam.
Een lichaam zonder ziel heeft geen enkel doel.
Het is maar een leeg vat, met andere woorden : niks.
Een beetje zoals jij vroeger.
Vertelde ik je over Kokuto's eerste keer hier ?
Nee.
Hij kwam me zomaar vragen hem aan te nemen.
Blijkbaar boeide één van mijn poppen hem tijdens een tentoonstelling.
Hij had niets om me te vinden, maar toch is het hem gelukt.
Terwijl ik een toverspreuk gebruikte om mensen te verwijderen.
Tijdens het hele gesprek bleef hij naar de poppen kijken.
Die pop die daar zit was zijn lievelingspop.
Misschien herkende hij in mijn poppen de leegte die jou bewoonde.
Ik vertelde hem dat door poppen gefascineerde mensen
niet in de buurt van det Fujo-toren moeten komen.
Leegte...
Dag, Shiki. Ben je op de hoogte van de zelfmoorden van det Fujo-toren ?
Toko wil er met je over praten.
Kun je op de heenweg alsjeblieft koffie kopen ?
Kies het merk maar.
Tot straks.
8 augustus, 7.51 u.
U hebt geen ander bericht.
Beweeg nu maar eens.
Het gevoel van ongemak is normaal, dat gaat voorbij.
Hij is twee keer zo sterk als de vorige.
Hij zou een olifantsgewicht verdragen.
Hij is goed.
Hij had je raadgeving niet in de wind moeten slaan.
Wat de wind zaait...
Ga je hem terughalen ?
Jullie brengen duidelijk onheil.
In dat geval...
zal ik jullie moeten doden !
Je voeten raken de grond niet.
Vlieg je ?
Zweef je ?
Je Suggestie heeft geen effect.
Ik zou het eerst al eens moeten willen.
Ik heb niet eens de indruk dat ik leef.
De waarheid is, dat je me niet interesseert.
Maar ik kan hem niet in die staat laten.
Ik heb hem voor jou gevonden.
Je gaat hem teruggeven.
Val... Val !
Val !
Jij moet vallen.
Botten ?
Lelies.
Wie is daar ?
Eh...
Mooi uitzicht, nietwaar ?
Ja.
Vanavond,
is de maan prachtig.
Ja.
Ik houd echt van het uitzicht hier.
De kersenbloemen zijn zo mooi in het voorjaar.
De blaadjes verspreiden zich in de wind
en de knoppen lijken de lucht in te groeien.
Ik hoop dat je dat spektakel terugziet.
Ik neem aan dat we vijanden zijn.
Ja. Ik ken degene die jij aangevallen hebt en degene die jou aanviel.
Ik wil je wat vragen stellen. Ik weet dat je ziek bent,
ik zal je niet dwingen.
- Ga uw gang. - Dank je.
Mag ik weten hoe u heet ?
Toko.
Toko Aozaki.
Aangenaam, Toko.
Insgelijks.
Hoelang ben je hier al ?
Dat weet ik niet meer.
Al heel lang, echt heel lang,
kijk ik van hieruit naar de buitenwereld.
Iedere dag, door dat raam,
naar hetzelfde landschap.
Wat vreselijk.
Maar dat landschap zal niet verdwijnen.
Ook al haat ik het,
het is alles wat ik heb.
Je observeerde de wereld dus van hieruit.
Je hersenen legden het landschap vast en plots zag je alles van boven.
Opeens, waren mijn ogen in de lucht.
En werd je toen blind ?
Ja, ik kon niks meer zien,
maar mijn landschap bleef zoals het was.
Je geest hing dus in de lucht.
Maar als het spook v/d Fujo-toren jouw geest was,
had die aanval van Shiki je moeten doden.
Ik was de Kirie van de Fujo-toren niet.
De Kirie in de lucht is vertrokken
en liet de Kirie in haar doos alleen.
Had je dan een gespleten persoonlijkheid ? Nee...
Met één enkele persoonlijkheid, beheerste je twee lichamen.
Je had maar één lichaam maar iemand gaf je een tweede huls.
Een "dubbelwezen".
Zo noemde hij het.
Waarom was het uitzicht op de buitenwereld niet genoeg voor je ?
Je hoefde die meisjes niet te laten vallen.
Ze vlogen om me heen.
Ik dacht dat we vrienden konden worden !
Maar ze merkten me niet eens op.
Ze hadden geen geweten.
Inderdaad.
Ik wilde dat ze kwamen,
dat ze me gewaar werden,
dat ze me opmerkten.
Dat ze me zagen.
Dat ze me zagen !
Dat was alles.
Waarom ?
Waarom dwong je mijn vriend met je mee te gaan ?
Ik ontmoette hem in de gang van het ziekenhuis.
Elke week, op hetzelfde uur,
kwam hij met mooie bloemen.
Ik...
Ik wilde dat hij me meenam.
En toen vertrok die vrouw, die Toko Aozaki.
Er zijn twee manier om te vluchten.
De ene zonder een doel, de andere met een doel.
In het eerste geval zweef je. In het tweede geval vlieg je.
Jij moet zelf beslissen welke keuze je maakt.
Maar het is dom één twee aan de hand van het gewicht
van je zonden te kiezen.
Je kunt niets aan de hand van je zonden kiezen,
die last moet je sowieso met je meedragen.
Dat waren haar laatste woorden.
Maar ze wist waarschijnlijk al welke weg ik zou kiezen.
Ik kan niet vliegen,
ik kan alleen maar zweven.
Aangezien ik zwak ben, kan ik niet doen wat ze zei.
Ik kan de verleiding dus niet weerstaan.
Die kick die ik voelde toen mijn hart doorboord werd...
Die onweerstaanbare doodsroep, die hartslag...
Ik dacht dat ik niks meer had,
maar die simpele fundamentele dingen waren er nog.
Ik zal de dood nooit meer zoals in die nacht zien.
Ik zal dat ultieme schitterende moment nooit meer terugvinden.
Die dood die me doorstak
als een naald, een zwaard, een bliksemflits.
Maar ik wil er heel dicht bijkomen.
Het komt wel goed, ik weet hoe ik het moet doen.
Het gaat vanzelf.
Mijn laatste ogenblik is de val van een plek die de wereld domineert.
Dag, Kokuto.
Dag, Toko.
Sorry. Ik geloof dat ik in slaap gevallen ben.
Dat hoef je niet te zeggen, ik ben niet blind.
Maak je ons iets te drinken ? Koffie zou perfect zijn.
Dat zal ons opmonteren.
Koffie...
Opmonteren...
Het gaat dus om de achtste zelfmoord van de Fujo-toren.
De achtste ?
Zeg eens, Toko. Eindigen alle mensen
die een beetje vliegen kunnen zo ?
Niemand probeert met simpele mensencapaciteiten te vliegen.
De woorden "vliegen" en "vallen" gaan samen.
Maar door de lucht geobsedeerde personen vergeten dat.
Zelfs na hun dood blijven ze boven de wolken vliegen.
Dan vallen ze in de lucht in de plaats van op de grond.
Sorry, maar ik snap niet goed waar je het over hebt.
Een meisje zweefde in de Fujo-toren
en de spoken van dode meisjes vlogen om haar heen.
Ze waren met z'n achten.
Sprongen ze of vielen ze ?
In feite, is dat de enige, simpele vraag.
Zoals jij het zegt,
lijkt het wel zo'n flutroman.
Ja, hè ?
Vind je zelfmoord een goede oplossing, Mikiya ?
Ik weet het niet.
Stel dat ik door een vreselijk retrovirus getroffen word
en dat ik het leven van alle inwoners van Tokyo bedreig.
Als mijn dood die mensen zou redden,
- zou ik het misschien doen. - Wat zeg je ?
Dat is zo stug dat het je voorbeeld vervormt.
Je hebt gelijk...
Maar uit zwakte zou ik zelfmoord kunnen plegen.
Ik zou de moed niet hebben te overleven met alle inwoners
van Tokyo als vijand. De dood zou gemakkelijker zijn.
Wat is moeilijker te verdragen, de moed van één moment,
of de moed van meerdere momenten ?
Het is extreem, maar de dood zou de oplossing zijn.
Soms wil je absoluut vluchten.
Dat is onbetwistbaar, onweerlegbaar.
Ik,
ik ben een zwakke persoon.
Je bent niet zwak.
Trouwens, Shiki,
- ik heb vreemd gedroomd. - O ja ?
Ik droomde over een libel.
Ik weet niet of ik de libel was of dat ik naar haar keek.
Hoe het ook zij, ze vloog heel frenetiek.
Toen kwam een vlinder en die probeerde haar te volgen,
te vergeefs.
Hij raakte uitgeput en viel uiteindelijk neer.
Als hij was blijven zweven, had hij langer geleefd.
Maar omdat hij even vloog, kon hij de onbeduidendheid
van zijn zweven niet meer verdragen.
Dus hij vloog...
Hij zweefde niet meer.
Wat ben ik eigenlijk aan het vertellen ?
Zo ben ik normaal niet.
Mikiya. Blijf vannacht hier.
- Wat heb jij opeens ? - Spreek niet tegen.
Okay. Eigenlijk komt het me wel goed uit.
Wilde je me soms nog iets vragen ?
Aardbeien.
Häagen-Dazs met aardbeiensmaak.
Jouw deel blijft over. Vreet het op.
Goed, ik zal vannacht hier blijven.
Maar luister, Shiki.
Zeg niet dat ik mijn ijs moet opvreten.
Let een beetje op je taal.
Je bent immers een meisje.
Ik doe wat ik wil !
Shiki Ryogi : Maaya Sakamoto Mikiya Kokuto : Ken'ichi Suzumura
Toko Aozaki : Takako Honda Azaka Kokuto : Ayumi Fujimura
Kirie Fujo : Rie Tanaka
Presentator : Shuzo Nakamura Verslaggever : Eri Nakao
Eindgeneriek : "oblivious"
Gecomponeerd door Yuki Kajiura GeTnterpreteerd door Kalafina
Origineel oeuvre : Kinoko Nasu
Oorspronkelijke personages : Takashi Takeuchi
Personagedesign : Tomonori Sudo - Takuroo Takahashi
Scenario : Masaki Hiramatsu (ufotable)
Artistieke directeur : Nobutaka Ike
Artistieke coijrdinatie : Jun'ichi Higashi
Kleur : Emi chiba 3D : Shintaro Nakamura
Directeur v/d fotografie : Yuichi Terao - Seiji Matsuda
Muziek : Yuki Kajiura
Geluidsdirecteur : Yoshikazu Iwanami
Geluidsproductie : Ryosuke Naya Distributie : Wataru Matsuoka
Producers : Masayuki Hariu - Hikaru Kondo
Atsuhiro Iwakami - Takashi Takeuchi
Supervisor : Katsushi Ota
Uitvoerend producent : Ryu Suzuki Controle : Ken'ichiro Kasahara
Productie : Hikaru Kondo
Realisatie : ufotable
Regisseur : Ei Aoki
Ik ben ter plaatse. Het achtste meisje dat zelfmoord pleegde is Kirie Fujo,
oudste dochter van Yasuki Fujo, de overleden eigenaar van torens.
Ze leed aan een ongeneselijke ziekte en lag al meer dan tien jaar
in het ziekenhuis. Kirie was 27 jaar oud...
Azaka .
Dat meisje dat gisteren zelfmoord pleegde was blijkbaar geen scholiere.
Inderdaad.
Volgens de journaliste is er
geen verband tussen deze en de andere zelfmoorden.
Geen verband ?
Het zij zo.
Ik begrijp niet wat mensen die zelfmoord plegen voelen.
En u, Toko ?
Er is geen verklaring voor zelfmoord.
Vandaag zal ze vast en zeker niet vliegen.
SEPTEMBER 1998
ZICHT VANUIT DE HOOGTE - EINDE
BINNENKORT...
TOEN SHIKI EEN ANDERE PERSOONLIJKHEID IN ZICH HAD...
1995
De moordenaar zou dus gewond zijn ?
Dat is het symbool van...
Ik had het eerder moeten zien...
- Dat kan niet... - We zien elkaar binnenkort terug.